Nie wiem, co teraz czuć – tak wyczekiwałam z utęsknieniem tych dni, a jednocześnie zostawiając rodzinny dom pęka mi serce. Ile razy przyjdzie mi akceptować tak trudne i beznadziejne sytuacje? Ile razy będę musiała na własnej skórze odczuwać ten ból emocjonalny? Ciężka jest dorosłość, ciężka jest starość, obym tylko potrafiła cieszyć się w pełni życiem i tym darem, jakim ono dla nas jest. Na zakończenie coś pozytywnego i spokojnego, w kontraście do tych trudnych i bardzo pouczających dni.