Tempo, w jakim ostatnio się żyje, przypomina ciągłą jazdę po autostradzie. Krótki sen, szybka praca, obowiązki, pasja, „załatwianie” stabilności, a wszystko oblane miłością…Ale przychodzi taki moment zastoju. Chwila zatrzymania. 23 czerwca to wyjątkowa data. Nigdy dla mnie nie straci na znaczeniu, choć wyłącznie swoją pokorną postawą mogę ją należycie uczcić. Już nie osobiście, ale tak jakby zdalnie wciąż mogę. I tak będzie po wsze czasy…
Ludzie – tacy od serca, tacy co sprawiają, że rozlewa się wewnątrz ciepło – dla Nich warto żyć!
23 czerwca to również urodziny mojego Borysa 🙂 po za tym w domu mam dwa raki i zgadzam się, nadzwyczajni z nich ludzie 🙂 buźka Linka!